เพิ่ม–ลดเสียงในคลิปวิดีโอ

ถ้าจะลงยูทูบ ติ๊กต๊อก เฟซบุ๊ก หรืออินสตาแกรม ให้เลือกอัตโนมัติที่ -14 LUFS เพราะแพลตฟอร์มกลุ่มนี้ปรับความดังของทุกคลิปให้เท่ากันเองอยู่แล้ว คลิปที่ดังเกินจะถูกหรี่ลง (เสียงแบนและเสียรายละเอียดฟรี ๆ) ส่วนคลิปที่เบากว่าเป้ามักไม่ถูกดันขึ้นให้ จึงเสียเปรียบชัดเจน ถ้าเป็นพอดแคสต์หรือคลิปสอนที่เป็นเสียงพูดล้วนให้ใช้ -16 LUFS ส่วนโหมดปรับเองเหมาะกับตอนที่คุณรู้อยู่แล้วว่าอยากได้เท่าไร เช่น อยากหรี่เพลงประกอบลงครึ่งหนึ่ง (0.5 เท่า) หรืออยากดันขึ้นนิดเดียว (+3 dB) โดยไม่ให้ระบบไปยุ่งกับไดนามิกของเสียงเดิม

เสียงแตก (clipping) เกิดเมื่อคูณคลื่นเสียงจนยอดคลื่นทะลุขีดสูงสุดของไฟล์ (0 dBFS) แล้วยอดคลื่นถูกตัดหัวทิ้ง กลายเป็นเสียงซ่าแตกพร่าที่กู้กลับไม่ได้ ยิ่งคลิปที่เสียงดังอยู่แล้ว ยิ่งมีระยะให้ดันน้อย โหมดปรับเองไม่มีอะไรกันไว้ให้เลย ถ้าใส่เกิน 2 เท่าหรือเกิน +6 dB จึงเสี่ยงมาก ทางแก้ที่ตรงจุดคือเปลี่ยนไปใช้โหมดอัตโนมัติ เพราะระบบจะวัดความดังจริงและ ยอดคลื่นจริงก่อน แล้วจำกัดยอดคลื่นไว้ที่ -1.5 dBTP ให้เอง คุณจึงได้ดังที่สุดเท่าที่คลิปนี้ทำได้ โดยไม่แตก ถ้ายังรู้สึกว่าเบาอยู่ แปลว่าต้นฉบับอัดมาเบามากจริง ๆ ต้องแก้ที่การอัดใหม่

ภาพไม่เสียเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะระบบก็อปสตรีมภาพเดิมทั้งดุ้นโดยไม่เข้ารหัสใหม่ ความคมชัด ความละเอียด และเฟรมเรตเท่าต้นฉบับทุกประการ ส่วนเสียงต้องเข้ารหัสใหม่ เพราะการเปลี่ยนความดังคือการแก้ตัวคลื่นเสียง เราใช้ AAC ที่ 192 kbps ซึ่งสูงพอที่หูคนทั่วไป แยกจากต้นฉบับไม่ออกในคลิปพูดหรือคลิปทั่วไป และเป็นรูปแบบที่ทุกอุปกรณ์กับทุกแพลตฟอร์มรับได้ ข้อควรรู้คือถ้าคลิปมีเสียงหลายแทร็ก (เช่นหลายภาษา) ระบบจะเก็บให้เฉพาะแทร็กแรก

ไฟล์ละไม่เกิน 50MB และคลิปยาวไม่เกิน 15 นาที ที่ต้องจำกัดความยาวด้วยเพราะเสียงถูกเข้ารหัสใหม่ เวลาทำงานจึงแปรตามความยาวคลิป ไม่ใช่ขนาดไฟล์ ถ้าคลิปยาวเกินให้ตัดเป็นท่อนด้วยเครื่องมือตัดคลิปวิดีโอก่อน ส่วนไฟล์ผลลัพธ์: MP4 ได้ MP4, MOV ได้ MOV, MKV ได้ MKV ส่วน M4V/3GP/TS จะได้เป็น MP4 และ WEBM กับ AVI จะได้เป็น MKV เพราะสองคอนเทนเนอร์นั้นใส่เสียง AAC ไม่ได้ ไฟล์ทั้งขาเข้าและผลลัพธ์ถูกลบอัตโนมัติภายใน 1 ชั่วโมง